Η διαχείριση του μεταναστευτικού διαμορφώνει νέο πολιτικό τοπίο στην Ευρώπη. Πολλοί προβλέπουν ότι η παραδοσιακή αντίθεση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς θα αντικατασταθεί σταδιακά από το δίπολο: Ταυτότητα ή πολυπολιτισμικότητα.
Καταγράφω γεγονότα και τάσεις:
Στη Γερμανία η Εναλλακτική για τη Γερμανία προβάλλει ακραίες αντιδημοκρατικές απόψεις και συγκρούεται με τις θεσμοθετημένες Χριστιανικές κοινότητες. Ανεβάζει τα ποσοστά της επενδύοντας, μεταξύ άλλων, στα λάθη προηγουμένων κυβερνήσεων στη διαχείριση του μεταναστευτικού.
Στην Ισπανία ο Σοσιαλιστής Πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ αιφνιδιάσθηκε από την εισβολή χιλιάδων Αφρικανών στα ισπανικά εδάφη της Βόρειας Αφρικής (Θέουτα). 22 κυβερνήσεις της Ευρ. Ένωσης τον κατηγόρησαν ότι με αφελείς νομοθεσίες κατά κάποιο «ενθάρρυνε» την εισβολή.
Στη Σουηδία η απερχόμενη κεντροδεξιά κυβέρνηση κατέβασε στρατιωτικές μονάδες στους δρόμους για να αντιμετωπίσει τις συμμορίες που σχηματίζονται κυρίως από μετανάστες.
Στη Δανία το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Μέτε Φρεντέρικσεν επιτυγχάνει συνεχείς πρωτιές στις εκλογές επειδή υιοθέτησε πολύ αυστηρά μέτρα στο μεταναστευτικό.
Και στις δύο προαναφερθείσες σκανδιναβικές χώρες τα κυβερνώντα κόμματα παραδέχθηκαν ότι απέτυχε η προσπάθεια ένταξης των περισσοτέρων μεταναστών στην κοινωνία. Το πρόβλημα δημιουργούν κυρίως οι ακραίες ισλαμιστικές τάσεις και ομάδες.
Στην Ιταλία η Πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι ανακοίνωσε ότι θα θεσπίσει ανώτατο όριο αλλοδαπών μαθητών σε κάθε τάξη, ώστε οι Ιταλοί μαθητές να μην αισθάνονται μειονότητα.
Η Ελλάδα μαζί με άλλες ευρωπαϊκές χώρες αναζητεί χώρο σε αφρικανικά κράτη για να αποστέλλονται όσοι δεν λαμβάνουν άσυλο.
Το αίτημα κάθε ευρωπαϊκού λαού να διαφυλάξει σύνορα, κυριαρχία κι εθνική ταυτότητα είναι σεβαστό. Οι εντόπιοι πληθυσμοί δικαιούνται να αισθάνονται ασφαλείς στη χώρα τους. Οι πολυπολιτισμικές ουτοπίες δεν δίνουν λύσεις. Οι λύσεις θα δοθούν μόνον αν συνδυασθεί ο σεβασμός στην ταυτότητα με τον σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Μεταξύ των ακροτήτων της AfD και των ακροτήτων της αχαλίνωτης πολυπολιτισμικότητας πρέπει να αναζητηθεί η μέση λύση. Η λύση αυτή απαιτεί να ξαναθυμηθούμε τα θεμέλια του Ευρωπαϊκού πολιτισμού, όπως τα περιγράφουν ο Πώλ Βαλερύ, ο Τόμας Έλλιοτ, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, η Ελένη Αρβελέρ: Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία, Βυζαντινορωμαϊκό Δίκαιο, Χριστιανική διδασκαλία, Δημοκρατία.
Πολλές αυταπάτες γκρεμίσθηκαν κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Ούτε ήλθε η αταξική κοινωνία των μαρξιστών, ούτε η μεταεθνική εποχή των παγκοσμιοποιητών, ούτε τα σύνορα καταργήθηκαν, ούτε έπαυσαν οι άνθρωποι να πιστεύουν στον Θεό. Το τέλος της Ιστορίας που προέβλεψε ο Φράνσις Φουκουγιάμα δεν ήλθε. Ο ίδιος μάλιστα στο πιο πρόσφατο βιβλίο του παραδέχεται ότι η επιβίωση της εθνικής, θρησκευτικής και πολιτιστικής ταυτότητας κάθε λαού θα ωφελήσει την Ανθρωπότητα και τη Δημοκρατία.
Μεταξύ ακραίου εθνικισμού και αποτυχημένων διεθνισμών η Ευρώπη καλείται να βρει την ισορροπία. Να συνθέσει ταυτότητα, χριστιανικές ρίζες, ανθρώπινα δικαιώματα, ασφάλεια. Στην προσπάθεια αυτή η Ορθοδοξία και ο διαχρονικός ελληνικός πολιτισμός μπορούν και πρέπει να δώσουν πρότυπα και διδάγματα.
Οι επιτυχημένες συνθέσεις δίνουν πάντα απάντηση στις προκλήσεις των πάσης φύσεως άκρων.
Άρθρο στην ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ, 23.9.2026
