Ο πρόσφατος εορτασμός της επετείου της Ελληνικής Επαναστάσεως έφερε στον νου μας τις διάφορες απόπειρες αποδομήσεως της Ιστορίας μας και της εθνικής ταυτότητας, οι οποίες εμφανίζονται κατά καιρούς. Το ευχάριστο είναι ότι αυτές οι απόπειρες αποτυγχάνουν, διότι προσκρούουν στα τεκμήρια, στις μαρτυρίες της εποχής και στον ερευνητικό ζήλο ορισμένων επιστημόνων.
Επί πολλές δεκαετίες κατεβλήθη προσπάθεια από μαρξιστές διαφόρων τάσεων να παρουσιασθεί η Επανάσταση του 1821 ως κοινωνική-ταξική και όχι εθνική. Την απάντηση τούς δίνουν οι άνθρωποι που έζησαν τα γεγονότα. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη στη “Διήγηση Συμβάντων της Ελληνικής Φυλής”, δηλαδή στα Απομνημονεύματά του. Εκεί τονίζει τον εθνικό και όχι ταξικό χαρακτήρα της Εθνεγερσίας:
“Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμμιάν απ΄όσαις γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης αι επαναστάσεις εναντίον των διοικήσεών των είναι εμφύλιος πόλεμος. Ο εδικός μας πόλεμος ήτον ο πλέον δίκαιος, ήτον έθνος με άλλο έθνος”!
Ο Γέρος του Μωρηά ως αυτόπτης μάρτυς ξέρει καλύτερα από όλους και απορρίπτει, μεταξύ άλλων, την άποψη οτι η Ελληνική Επανάσταση ήταν πνευματικό τέκνο της Γαλλικής.
Την ίδια άποψη για τον εθνικό και όχι κοινωνικό χαρακτήρα του 1821 είχε και ένας από τους φανατικούς αντιπάλους των ξεσηκωμένων Ελλήνων. Ο Αυστριακός Καγκελάριος κόμης Μέττερνιχ σε μία επιστολή του γραμμένη το 1826 γράφει:
«Η Ελληνική Επανάστασις ομοιάζει πολύ περισσότερον με τας ταραχάς, αι οποίαι κατά καιρούς λαμβάνουν εν Ιρλανδία (εννοεί: απόσχιση από τη Μ. Βρετανία) παρά με τα γεγονότα, τα οποία ηφάνισαν την Ισπανίαν, την Πορτογαλίαν και την Ιταλίαν, και τα οποία είχον εις πολύ μεγάλον βαθμόν τα χαρακτηριστικά της Γαλλικής Επαναστάσεως».
Η πρόσφατη ψηφιοποίηση ολοκλήρου του αρχείου επιστολών του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη (kolokotronis-archive.org), η οποία παρουσιάσθηκε επισήμως στο κοινό, με επιμέλεια του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, συγκεντρώνει 1100 ψηφιοποιημένα έγγραφα, τα οποία ανήκουν στο Κοινωφελές Ίδρυμα Μιχαήλ Ν. Στασινόπουλος- ΒΙΟΧΑΛΚΟ και στο Κοινωφελές Ίδρυμα Κοινωνικού και Πολιτιστικού Έργου (ΚΙΚΠΕ).
Από τις επιστολές αυτές αποδεικνύεται περίτρανα ότι ο Θ. Κολοκοτρώνης μετά την άδικη φυλάκισή του κατά τον β΄ εμφύλιο επανήλθε ενεργός στην πολεμική δράση και κατεδίωξε όχι μόνο τον στρατό του Ιμπραήμ, αλλά και τους προσκυνημένους Νενέκους. Η δράση του κατά την περίοδο 1825-1828 είναι μαχητική και εντυπωσιακή, όπως προκύπτει από το ψηφιοποιημένο αρχείο. Πρόκειται για συντριπτική απάντηση σε μία ομάδα αποδομητών, οι οποίοι καθ΄ όλη τη διάρκεια του 2021 γύριζαν την Ελλάδα και κατηγορούσαν τον Πελοποννήσιο ηγέτη ότι «μετά το 1826 δεν πολεμούσε, αλλά μόνο πολιτικολογούσε και έκανε ίντριγκες».
Είναι θλιβερό το γεγονός ότι θορυβώδεις μειοψηφίες διανοουμένων και ιστορικών ερευνητών επιχειρούν να γίνουν διάσημοι ή να εμφανισθούν ως δήθεν προοδευτικοί σπιλώνοντας τη μνήμη αγωνιστών της Ελευθερίας. Άραγε, τώρα που υπάρχουν στη διάθεση όλων αυτά τα ντοκουμέντα για την περίοδο 1825-1828, οι αποδομητές θα ζητήσουν δημοσίως συγγνώμη;
Οι νέες τεχνολογίες –ευτυχώς- βοηθούν στην ευρύτερη διάδοση της αλήθειας και των τεκμηρίων και κατατροπώνουν τις ανακρίβειες των προπαγανδιστών. Η πατριωτική υπερηφάνεια, την οποία αισθάνθηκαν οι Έλληνες κατά την πρόσφατη αποστολή πλοίων και αεροσκαφών στην Κύπρο, δείχνει ότι οι αποδομητές απέτυχαν να αλλοιώσουν την εθνική ταυτότητα και την ιστορική μνήμη.
Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 28.3.2026
